Lyset i sjela.

Lyset i sjela kan samanliknast med det lyset ein ser når ein har opna augene. Når ein er komen til midten i alt, når det eine og det andre har slutta å være, då ein ser at det strålar av sjølve lyset. Lyset i sjela er som dèt lyset. Det er det lyset ein vanlegvis ikkje ser, men det er der og har alltid vøre der. Ein ser det når ein er komen til midten, når ein har blitt som det oprinnelege mennesket; uvitande. Då stråler ein som dette lyset, stråler i ro og fred, ein skjøner og gir seg berre over til freden og kjærleiken til alt.